Lech Klekot 

Wszyscy dobrze pamiętamy oficjalne bezkompromisowo negatywne stanowisko Ligi Polskich Rodzin najpierw wobec referendum akcesyjnego do Unii Europejskiej, a później projektu jej konstytucji. Twarzą tych antyunijnych kampanii był Wojciech Wierzejski. Wciąż mam przed oczami jego płomienne wystąpienie w inowrocławskim teatrze miejskim, gdy jako poseł do Parlamentu Europejskiego w proch i pył rozbijał mrzonki euroentuzjastów przestrzegając słuchaczy przed gospodarczym i politycznym zwasalizowaniem Polski. Dziś już wcale nie jestem pewien, czy była to szczera troska o kraj, czy zwykłe polityczne paliwo.

Do tej drugiej opcji przekonuje mnie między innymi nigdy nie skrywany pęd środowisk ligowych i postligowych do europejskich synekur. Tłumaczenie jest zawsze to samo: musimy tam być, by walczyć o swoje. A przecież tajemnicą poliszynela jest to, że Parlament Europejski  w niczym nie przypomina swojego nominalnego polskiego odpowiednika i pełni bardziej rolę malowanej przyzwoitki niż poważnej instytucji politycznej. Warto dodać – przyzwoitki dobrze opłacanej.  W 2004 roku wielu z nas naiwnie uwierzyło, że sowite apanaże „naszych” europosłów posłużą do budowy silnych środowisk narodowo-patriotycznych. Czy wypada dać się oszukać po raz drugi tym samym ludziom? W ostatnią niedzielę Bogdan Pęk – jeden z tych, którzy po zdobyciu brukselskich posadek wypięli się na swój elektorat – znów groźnie pomrukiwał: „Żarty się skończyły!” No tak, Panie Pośle. Nieuchronnie zbliżający się kres lukratywnego kadencyjnego stołka to już wcale nie żarty. Pięć lat zbijania bąków szybko minęło i najwyższy już czas, by znów przypomnieć się wyborcom.

Pęk, Wierzejski i inni przebierający nóżkami do Brukseli, upatrują swojej szansy w osobie Declana Ganleya. Przypomnę, jak środowisko ProPolonia.pl niedawno scharakteryzowało tę postać: „jego misją nie jest budowa Europy Ojczyzn, ale naprawa Unii Europejskiej, która - jego zdaniem - jest zbyt dobra, zbyt wartościowa i cenna, jest co najmniej - najbardziej udanym procesem pokojowym w historii świata, ale i czymś o wiele więcej. Ten irlandzki polityk zdecydowanie opowiada się przeciwko suwerenności narodów i państw: ponad 80% nowych praw w każdym kraju członkowskim pochodzi z Brukseli i to mi nie przeszkadza”. Wierzejski skwapliwie przemilcza to wszystko, czego w wywiadach udzielanych w Polsce nie ukrywał nawet sam Ganley. Mało tego. Odsądza od czci i wiary tych, którzy cytują Irlandczyka:  zanim jednak projekt ten został publicznie zaprezentowany, już pojawiły się zarzuty ze strony co gorliwszych zawodowych mącicieli, tych co to życie całe „poświęcili” rozwalaniu, intrygom i wzajemnemu oskarżaniu się o zdradę. I w tym właśnie Wierzejski przypomina sędziów, o których wspomniałem na samym początku. Jeszcze parę lat temu sam był przez kosmopolitycznych liberałów nazywany „mącicielem” i „intrygantem”. Dziś zadziwiająco łatwo przychodzi mu takie samo wyrokowanie o konsekwentnych przeciwnikach ograniczania suwerenności Polski. Jakże zaskakująco brzmią w ustach Wierzejskego znane skądinąd słowa: skoro Naród polski zdecydował się na integrację z Unią… A jeszcze parę lat temu polityk ten grzmiał o wielkiej machinie przedreferendalnej manipulacji!

Wierzejski łatwo operuje półprawdami: Dziś każdy eurodeputowany już jest w jakiejś europejskiej grupie politycznej (frakcji). Żadna z obecnych grup w europarlamencie nie odpowiada naszym zasadniczym interesom narodowym, ani naszemu światopoglądowi. Jeśli więc Ganley ma propozycję zbudowania nowej formacji, to jest to zrozumiałe i powinno spotkać się z naszym zainteresowaniem. Czym innym są jednak frakcje polityczne w Parlamencie Europejskim, a czym innym tzw. europartie. O tych ostatnich tak mówi unijne prawodawstwo: Partie polityczne na poziomie europejskim są ważnym czynnikiem integracji w ramach Unii. Przyczyniają się one do kształtowania świadomości europejskiej i wyrażania woli politycznej obywateli Unii (art. 191 TWE). W podmiotowym rozporządzeniu czytamy: iż partia europejska musi przestrzegać zasad, na których opiera się Unia, tj. wolności, demokracji, poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności oraz rządów prawa. Z zapisów tych Wierzejski doskonale zdaje sobie sprawę. Nie przeszkadza mu to jednak w manipulowaniu czytelnikiem. Pisze on, że najważniejsze jest to, jakie założenia ideowo-programowe będą stały u podstaw budowania tej formacji. W świetle przytoczonych zapisów unijnych nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Podobnie rzecz się ma z finansowaniem europartii. Choć prawo UE dopuszcza ograniczone subwencje prywatne, to najważniejsze okazują się dotacje z unijnego budżetu. A kto może je otrzymać? Te partie, który przestrzegają w swoim programie i w swoich działaniach zasad, na których opiera się Unia.

Czy w kontekście powyższego powinno nas dziwić to, że ligowi i postligowi politycy ostatnio coraz częściej nazywają siebie eurorealistami? I nawet jestem im wdzięczny za to samookreślenie. Realizm w ich działaniach jest zaiste uderzający. Przypominają policjanta, który w nocy okrada mieszkania, a rankiem pojawia się, by zebrać odciski palców z miejsca zdarzenia i użalić się nad ofiarami własnego przestępstwa. Parlament Europejski to komisariat i melina w jednym. Za chwilę znów rozpisze nowy nabór. Na kolejne pięć długich lat.

Na obecność w polityce tej przesympatycznej roślinki monopol miało jak dotąd Polskie Stronnictwo Ludowe, które przez lata kusiło Polaków koniczyną czterolistną. I to ze skutkiem wcale pozytywnym. To znaczy: pozytywnym dla karier quasi-chłopskich polityków, bo ci z wyborców, którzy raz za razem zawierzali temu mirażowi, w zdecydowanej większości szczęścia nie zaznali.

Dziś, w dobie wszechobecnego wolnego rynku zdarzyło się, że swój kramik z zieleniną otworzył ktoś inny. Jeszcze towaru na ladę nie zdążył wyjąć, a już po kraju poszła plotka, że w promocji będzie naturalny irlandzki dopalacz polityczny. A gdy ludziska dowiedziały się jeszcze, że dla wszystkich chętnych z pewnością nie wystarczy, wzdłuż trotuaru szybko ustawiła się całkiem spora kolejka. Choć ceny nikt nie znał, w ruch poszły łokcie i kolana. Tłum zafalował i wypluł… pierwszych szczęśliwców z koniczynkami w rękach, dla których świat nagle się zatrzymał, a oni pępkiem jego się poczuli.

Jesteśmy statystami w kolejnej politycznej farsie. Niedorzeczności w niej tyle, że publika boki zrywa. Gdy o tym myślę, pamięć moja natarczywie przywraca fotografię wykonaną w 1943 roku w Sielcach nad Oką. Nad bramą wejściową do miejsca formowania Ludowego Wojska Polskiego widniał napis: „Witaj wczorajszy tułaczu – dzisiejszy żołnierzu”. A jakim to hasłem irlandzki euroentuzjasta skusił naszych eurosceptycznych – nominalnie – polityków? „Witaj dzisiejszy europośle – jutrzejszy europośle”. No i resztę za zioło w euro wydawał. Że małostkowe? Tylko patrzeć, jak za swoim pryncypałem zaczną powtarzać: „UE –TAK, wypaczenia – NIE”, a zdradzonej złotówce cichaczem zafundują eutanazję.

Znalazł się sposób, by w Polsce jawnie uprawiać politykę za obce pieniądze. To boli. Ale boli podwójnie, bo czyni się to rękami moich byłych kolegów. Byłych…

 

Dokąd zmierzamy? O misji portalu ProPolonia.pl

W tekstach współautorów portalu i komentarzach czytelników coraz częściej pojawiają się zawezwania do podjęcia prac, których celem będzie nowe zorganizowanie się Polaków. W podobnym tonie utrzymana jest liczna korespondencja skierowana do naszej redakcji. Wszystko to zobowiązuje nas do przeformułowania misji portalu w kontekście najnowszych wydarzeń politycznych w kraju i za granicą.
 

     Nigdy nie skrywaliśmy faktu, że fundamentem, na którym podjęliśmy budowę portalu ProPolonia.pl, był nasz sprzeciw wobec tych wszystkich negatywów, które trawiły Ligę Polskich Rodzin, a przez to systematycznie osłabiały nasze nadzieje związane z tym stronnictwem politycznym. Zawiązaliśmy wtedy nieformalne środowisko Odpowiedzialność i Czyn, poprzez które wzywaliśmy  kierownictwo LPR do realizacji programu wynikającego z Deklaracji Ideowej  oraz wskazaliśmy na błędy w zarządzaniu organizacją i - jakże częste - postępowanie niegodne Polaków i patriotów. Czas pokazał, że mieliśmy rację. Dzisiejsza Liga to dwie kanapowe, niczym nie różniące się frakcje, na równi odpowiedzialne za jej polityczne i moralne bankructwo.

     Drugą, niemniej ważną przesłanką, było nasze wielkie rozczarowanie postawą Radia Maryja, które z trudnym do zrozumienia uporem wspiera jedną z partii politycznych. Z bólem konstatujemy, że w ważnych momentach dziejowych udziela ono bezwarunkowego poparcia dla Jarosława i Lecha Kaczyńskich. Czyni to kierownictwo rozgłośni współodpowiedzialnym za konsekwencje działań tych polityków, w tym za prowadzenie awanturniczej i nieracjonalnej polityki zagranicznej: wysłanie polskich wojsk na niesprawiedliwą wojnę do Iraku i Afganistanu, bezzasadne pogarszanie stosunków z Rosją oraz wyzbywanie resztek naszej niepodległości na rzecz powstającego na bazie Unii Europejskiej nowego państwa charakteryzującego się dominującą pozycją Niemiec. Szczególnie dziś, kiedy sytuacja międzynarodowa może lada chwila przerodzić się w konflikt na dawno nie spotykaną skalę, wspieranie przez o. Tadeusza Rydzyka środowiska będącego wyrazicielem polityki amerykańskich neokonserwatystów, czyni go nieprzydatnym dla sprawy polskiej.

     Zdajemy sobie sprawę z tego, że głośne artykułowanie przez nas prawd niepopularnych może skutkować wrogością nie tylko ośrodków jawnie antypolskich, ale i dużej części środowisk zorientowanych patriotycznie. Ku Polsce naszych marzeń trzeba bowiem iść pod prąd obowiązującej politycznej poprawności, z nowym spojrzeniem na utrwalone status quo, łamiąc konwenanse i stereotypy panujące w myśleniu o polityce i praktyce działania.

     Dlatego zwracamy się o wsparcie do wszystkich tych, którzy podobnie do nas oceniają sytuację, w której znajduje się nasza ojczyzna. Do tych, którzy ideę Wielkiej Wolnej Polski upatrują w jej tak ważnych momentach dziejowych:

 - chrzcie Polski
 - przezwyciężeniu rozbicia dzielnicowego
 - złamaniu potęgi germańskiego Zakonu Krzyżackiego
 - odsieczy wiedeńskiej
 - konfederacji barskiej
 - odzyskaniu niepodległości poprzez czyn Romana Dmowskiego, Ignacego Paderewskiego, 

    Wincentego Witosa, Wojciecha Korfantego, gen. Józefa Hallera        
 - funkcjonowaniu podziemnego państwa polskiego w okresie okupacji niemieckiej i  sowieckiej
 - Jasnogórskich Ślubach Narodu Polskiego
 - pontyfikacie Jana Pawła II, powstaniu Solidarności i Ligi Polskich Rodzin

     Fundamentalne znaczenie ma dla nas idea Polonia Semper Fidelis. Wspieramy w związku z tym podejmowane przez papieża Benedykta XVI działania na rzecz przywrócenia należnego miejsca Tradycji w Kościele katolickim. Sprzyjają one odbudowie wielowiekowej skarbnicy, z której siłę czerpał nasz naród. Historia nieraz nas o tym przekonywała. Dzięki wewnętrznemu i publicznemu ożywieniu życia chrześcijańskiego nic nie będzie już stało na przeszkodzie, by naród nasz mógł przyjąć obietnice złożone przez Jezusa Chrystusa Świętej Faustynie i Służebnicy Bożej Rozalii Celakównie. 

     Odpowiedzialność i Czyn jako nazwa, którą się dotychczas posługiwaliśmy, odchodzi do przeszłości. Nie odchodzi jednak do przeszłości, ale nawet ulega wzmocnieniu, nasz wspólny czyn i odpowiedzialność za medialne, organizacyjne i intelektualne wsparcie nowego ruchu społecznego, który wiarygodnie wyrastać zacznie z potrzeby naszych myśli, serc i sumień.

Marian Brudzyński

Krzysztof Zagozda

----- Original Message -----

From: bartłomiej kurzeja

To: kulturzentrum-owner@yahoogroups.de

Sent: Tuesday, October 07, 2008 8:07 PM

Subject: Re: [sowa]