ks. Józef Wilk SDB

(...)  Nowe generacje Polaków wzrastają w kontekście jakiejś pustki, wykorzenienia i totalnego wręcz braku wrażliwości na to, co znaczy "ojczyzna", służba ojczyźnie, poświęcenie dla niej czy po prostu "miłość ojczyzny". Na dowód tego wystarczy przypomnieć wyniki sondażu: jakże zastanawiająco duży procent młodych ludzi jest zdania, że może ułożyć swoje życie, szukać swojego miejsca poza Polską, i to bez większych oporów, oznak smutku czy wahania. A gdy to wszystko zestawić z postawami pokoleń okresu zaborów, II wojny światowej czy powstania warszawskiego?

Należy przy tym z naciskiem podkreślić, że miłość ojczyzny nie ma nic wspólnego z nacjonalizmem i szowinizmem, gloryfikującym w sposób ciasny i ślepy to, co własne, nie ma nic wspólnego z egoizmem narodowym, poszukującym korzyści jedynie dla siebie, bez liczenia się z innymi, i często połączonym z pogardą dla innych. Fanatyczny nacjonalizm, który sieje nienawiść, gloryfikuje przemoc i nietolerancję, żąda ekspansji, jest niezgodny z zasadami moralności i został zdecydowanie potępiony również w nauce Kościoła.

Dzięki naszej patriotycznej tradycji, która jest swoistym zapisem ducha i charakteru polskiej szkoły, jest też swoistą syntezą polskiej myśli oświatowej, łączącej w sobie zarówno tradycję, jak i wymogi współczesności i otwarcie na przyszłość, polska szkoła staje się klarownym miejscem formowania intelektualnego i duchowego młodych pokoleń Polaków, miejscem, które niezależnie od konkretów, osadzone jest głęboko w tym, co wspólne. Dzięki temu każda szkoła uzyskuje swoją tożsamość. Właśnie ochrona tożsamości polskiej szkoły jest tu najważniejszym motywem. Tożsamość ta wyrasta z tego, co zawarte jest w całym dorobku polskiej myśli oświatowej. Ta wielka i wspaniała spuścizna nie może być przedmiotem skazanym na przechowanie w muzeum. Trzeba z niej czerpać, bo - jak mówi Ojciec Święty - "tym, co o nas stanowi, jest nasza kultura".

Tylko w tym kontekście konkretni wychowawcy i wspólnoty wychowawcze mogą się określić i weryfikować pod kątem osadzenia się w tej spuściźnie i jej wierności. Motyw wierności naszej tradycji jest dla nas w Polsce niezmiernie ważkim problemem. Musimy nieustannie mieć na uwadze nasze doświadczenie dziejowe, w którym zapisane jest, że dzięki kulturze przetrwaliśmy jako naród. To było tak, jak mówił Jan Paweł II: "Jestem synem tego Narodu, który przetrzymał najstraszliwsze doświadczenia dziejów, którego sąsiedzi wielokrotnie skazywali na śmierć, a on pozostał przy życiu i pozostał sobą. Zachował własną tożsamość (...) nie w oparciu o jakiekolwiek inne środki fizycznej potęgi, ale tylko w oparciu o własną kulturę"[23]. Kim będziemy, kim będzie nasza młodzież, jeżeli siebie i ją oderwiemy od tych korzeni? (...)

http://cywilizacja.ien.pl/?id=83