We wtorek, 10 marca 2009 r, w katedrze pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Łucku, w czasie comiesięcznego dnia skupienia księży i sióstr zakonnych pracujących w diecezji łuckiej, J.E. Bp Jan Niemiec z Kamieńca Podolskiego wygłosił referat nt. św. Pawła Apostoła. Autor referatu z mocą podkreślił, że historię św. Pawła napisał Bóg. Zwracając się do księży i sióstr zakonnych pracujących w diecezji łuckiej bp Jan Niemiec powiedział, że nie jest przypadkiem, że zostali postawieni w tej małej diecezji. Dostojny gość z Kamieńca Podolskiego przypomniał wiele znanych słów św. Pawła, którymi dodał otuchy zebranym – choćby słowa: “Zewsząd znosimy cierpienia, lecz nie poddajemy się zwątpieniu; Żyjemy w niedostatku, lecz nie rozpaczamy” (2 Kor 4, 8).

W czasie dnia skupienia został przedstawiony przez Ks. Bpa Marcjana Trofimiaka nowy proboszcz parafii katedralnej pw. Św. Apostołów Piotra i Pawła i kanclerz kurii diecezjalnej w Łucku, którym został ks. Wiktor Makowski z diecezji kijowsko-żytomierskiej.

Następnie została odprawiona Msza św. w intencji św. ks. Augustyna Mednisa w 2. rocznicę jego śmierci. Świętej Liturgii przewodniczył J.E. Ks. Bp Marcjan Trofimiak, ordynariusz rzymskokatolickiej diecezji łuckiej. Oprócz duchowieństwa diecezji łuckiej w Mszy św. koncelebrowali także księża goście, którzy specjalnie przybyli z archidiecezji lwowskiej: ks. Kazimierz Halimurka z Iwano-Frankowska, ks. Jan Nikiel ze Stryja, ks. Roman Stadnik z Kołomyji i ks. Franciszek Pukajło z Chodorowa. Należeli oni, jak przywitał ich Ks. Bp Marcjan, do kręgu przyjaciół ks. Augustyna.

Okolicznościowe kazanie wygłosił Ks. Bp Marcjan Trofimiak. Wspomnienie 2 rocznicy śmierci ks. Augustyna Mednisa było okazją dla Pasterza Łuckiego by przypomnieć dwa pokolenia księży, dzięki posłudze których przetrwał Kościół Rzymskokatolicki na Ukrainie.

Po obiedzie grupa księży i sióstr zakonnych udała się do Torczyna, gdzie nad grobem ks. Augustyna Mednisa został zaśpiewany “Anioła Pański” i odmówiona modlitwa za zmarłego Kapłana.

ks. Witold Józef Kowalów

Szanowny Panie Generale, drodzy księża kapelani, seminarzyści, świeccy ewangelizatorzy więzienni, umiłowani bracia, którzy czasowo przebywacie!

Z radością wypełniam nałożony przez Chrystusa obowiązek odwiedzenia więzienia. "Byłem w wiezieniu, a odwiedziliście Mnie" (Mt 25,36) mówi Chrystus. Te słowa oznaczają, że nie tyle przynosi się Chrystusa zza mury, ale odkrywa się jego działanie w sercach uwięzionych. Bóg działa, jest obecny i pełen swoje miłości do was jak do najukochańszych dzieci. Papież Jan XXIII odwiedzając więźniów w Rzymie zawołał: "Jestem waszym bratem, mój wujek siedział w więzieniu". Wzruszył tym ich do łez i jakże łatwiej było przekonywać, że wszyscy ludzie słabi i grzeszni, ale przede wszystkim ogarnięci miłością Boga.

Bóg wzywa nas, abyśmy uwierzyli Jego miłosierdziu. Nikt nie jest stracony. Jesteście skazani, ale nie potępieni. Każdy z was, przy pomocy łaski Bożej, może zostać świętym (Jan Paweł II, Płock 1991. Modlitwa i wiara w Boga była w was już od dzieciństwa. Może ten skarb teraz jest ukryty, ale jest głęboko w was, jak struna która wystarczy dotknąć, by pięknie zagrała. Wydawać by się mogło czasami, że już nie ma żadnego wyjścia, przeszłość przeraża a w przyszłości nie widzi się niczego dobrego. Co można zrobić? Nie powiem więcej niż Jan Paweł II który wołał do ludzi całego świata: "Otwórzcie na oścież Chrystusowi drzwi swojego serca. On jeden wie, co kryje się głęboko w człowieku". W Chrystusie odnajdziecie przebaczenie i morze miłosierdzia, w którym zatopione są wszystkie nasze grzechy. Przed Chrystusem możemy stanąć słabi i bezradni, wyznając: Panie, ulituj się nade mną! Do pierwszego świętego, Dobrego Łotra Jezus mówił z krzyża: "Dziś będziesz ze Mną w raju" (Łk 23,43). Mówi: dziś, czyli zaprasza teraz do wiary, nie odkładania na jutro decyzji. Głębokie zawierzenie Jezusowi całego siebie, swojego wczoraj, dziś i jutro, powierzeniu Mu swojego życia, aby nim kierował otworzy nową kartę waszego życia. W nim towarzyszyć wam będą kapelani, seminarzyści i świeccy ewangelizatorzy. Niewyczerpany dar pokoju i pewności w Boże przebaczenie spotkacie w sakramencie pojednania, w świętej Liturgii Chrystus napełni was swoją obecnością a w spotkaniach nad Słowem Bożym będzie uczył chodzenia drogami wiary.

Prawdziwa wolność jest w sercu człowieka. Będąc uwolnionym od pęt grzechu Chrystusie, jest się prawdziwie wolnym a chodząc po wolności bez zbawienia, jest się nieszczęśliwym niewolnikiem. Można być w więzieniu, ale wolnym!

Pozdrawiam z całego serca wszystkich pracowników służby więziennej. Pamiętam nasze spotkanie na pielgrzymce w Zarwanicy. Tam powierzyliście Bogu siebie i rodziny jak też swoją trudną pracę.

Poprzez waszą pracę stykacie się z tajemnicą dobra i zła w duszy ludzkiej. Może dlatego w Piśmie świętym pracownicy służby więziennej są tak bliscy Chrystusa. Zwróćcie uwagę, że pierwszym który po zbawczej śmierci Jezusa wyznał wiarę w Niego był setnik- rzymski strażnik, mówiąc: "Zaprawdę, ten był Synem Bożym" (Mt 27,54). Pierwsze miasto w Europie, w którym głoszono Ewangelię była Filippia. Poganin, strażnik więzienia, gdzie był przetrzymywany św. Paweł, usłyszał z ust Apostoła naukę o Chrystusie. Jak czytamy o tym w Dziejach Apostolskich, "przyjął chrzest wraz z całym swoim domem i ogromnie cieszył się, że uwierzył Bogu" (Dz17,33). Znowu byliście pierwsi w wyznaniu wiary. Dotykacie trudnych spraw, czasami może wydawać się że zło jest silniejsze a praca na marne. Pamiętajcie jednak, że "gdzie wzmógł się grzech, tam jeszcze bardziej rozlała się łaska"(Rz 5,20). W wierze, modlitwie, Słowie Bożym odnajdujecie siły, odpoczynek i odnowienie duchowe.

Modlę się o Boże światło, w którym można odkrywać co robić, by więzienia stawały się miejscem przemiany człowieka. Kościół chce w tej sprawie pomóc. Dziękuję wam za widzicie właściwe miejsce duszpasterzy w zakładach karnych. Ich obecność wymaga od was większej pracy, ale widzicie, że jest to jeden ze sposobów realizacji waszego zadania, jakim jest odnowienie człowieka we wszystkich wymiarach. Na całym świecie jest normą częste, nawet codzienne odwiedziny kapelanów i wolontariuszy.

Kapelani zachodzą też do cel, czynił to też i Jan Paweł II, udowadniając, że Bóg nie wątpi w człowieka.

Boże Ojcze pełen miłosierdzia, obdarz nas swoją łaską. Ty jedyny znasz nasze serca. Otwórz nas na Twoje miłosierdzie, byśmy wyznali, że w Jezusie Chrystusie jest nasze zbawienie.

Błogosław nas, nasze rodziny, nasza pracę i działania.

Ty zesłałeś ducha świętego, by stali się Twoimi dziećmi, dlatego wołamy do Ciebie: Ojcze nasz...

Drodzy świeccy ewangelizatorzy. Idźcie I wy pracować do Pańskiej winnicy. Wezwanie do głoszenia ewangelii jest skierowane do wszystkich - w Ludzie Bożym nie ma biernych i nieaktywnych. Zadaniem każdego wierzącego jest prowadzenia innych do wiary. Sobór Watykański II w dekrecie "O misyjnej działalności Kościoła" mówi, że Kościół jest wtedy dojrzały, kiedy wyszedł ze swego początkowego stanu w danej społeczności, kiedy są w niej świadomi, dojrzali w wierze, dający świadectwo uczynkami Słowo Boże świeckich. Lud chrześcijański do tego jest ustanowiony, aby słowem i uczynkami głosił obywatelom Chrystusa i pomagał ich dojść do pełni Chrystusa". To ze jesteście gotowi głosić Ewangelie świadczy o tym, ze Kościół jest żywy i młody. Idźcie, jesteście posłani. Pracujcie w Pańskiej Winnicy, Bierzecie udział w kapłańskiej misji Chrystusa gdy rosną w was szczodre owoce Ducha Św. Bierzecie udział w proroczej misji Chrystusa, gdy głosicie Jego Słowem, jak prawdziwy apostoł, czy to niewierzącym czy wierzącym. Świeccy biorą udział w królewskiej misji Chrystusa, kiedy niosą konieczne przemiany w społeczne struktury i przemieniają je. Wasza obecność w więzieniach napełnia je moralną wartością.

Kościół istnieje po to, by ewangelizować. I nie może ograniczyć swojej posługi tylko wobec tych, którzy już prowadza życie chrześcijańskie. Taj jak Chrystus, który przyszedł nie do zdrowych, ale do chorych. Wy idziecie do słabych, zniewolonych, do więźniów. Wasza misja głoszenia Ewangelii ma swe źródło w samym chrzcie. Dlatego niechaj Bóg błogosławi was i wasze nadzieje.

Pierwsza posługa abp M. Mokrzyckiego jako ordynariusza archidiecezji Lwowskiej obrządku łacińskiego była wizytą w zakładzie karnym (zwanym "Łyczakiwśka kolonia") przy ul. Szewczenki we Lwowie w dniu 15 listopada 2008 r. w godz. 15-18:30. Wizyta miała miejsce w ramach seminarium-szkoleniu dla świeckich ewangelizatorów więziennych, członków Szkoły Chrześcijańskiego Życia i Ewangelizacji. Szkoła, działająca pod egida kapucynów formuje wiernych obrządku greko- i rzymskokatolickiego z wielu parafii Ukrainy i innych krajów (Polska, Rosja, Białoruś). Od roku dziesięciu młodych świeckich z łacińskiej parafii św. Antoniego ze Lwowa ewangelizuje w wiezieniu lwowskim. W seminarium wzięło udział 50 osób z Iwano-Frankowska, Sambora, Czortkowa, Drohobycza, Mukaczowa i Chmielnickiego. oraz grekokatoliccy seminarzyści z zakonu Redemptorystów, od 10 lat opiekujący się tym zakładem. Po wykładzie wygłoszonym w auli administracji więzienia, uczestnicy poprowadzili, w obecności abp Mokrzyckiego program ewangelizacyjny (śpiewy, pantomima, świadectwa, głoszenie kerygmatu) dla ponad 120 więźniów. Przemówił abp M. Mokrzycki. Brał udział też w rozmowach w grupach, na które podzielono więźniów i uczestników seminarium (po 15 osób). W grupach dzielono się doświadczeniem znaczenia wiary w Boga i jego obecność. Rozmowę prowadził w jednej z grup abp Mokrzycki. Spotkał się też z więźniami w celach i terytorium spacerowym. Następnie oddzielnie spotkał się z wolontariuszami, wygłaszając przemówienie. Był zadziwiony ilością ikon na korytarzach i w gabinetach administracji więzienia. Abp Mokrzycki zaznaczył, ze uczestnicy - katolicy dwóch obrządków wspólnie, bezkonfliktowo, prowadza ewangelizację w więzieniach. Porównując spotkanie we Lwowskim więzieniu i rzymskim, zauważył że we lwowskim była większa możliwość niewyreżyserowanego osobistego kontaktu. Większość uczestników już w grudniu podejmie się regularnych ewangelizacyjnych i formacyjnych odwiedzin w więzieniach w swoich miejscowościach.

18 listopada 2008 r.

Wystawa planszowa wypożyczona ze zbiorów Muzeum Niepodległości w Warszawie.

“Wystawa poświęcona dziejom Wołynia w okresie II wojny światowej jest próbą ukazania skomplikowanych relacji narodowościowych charakterystycznych dla tego obszaru, które – podsycane przez kolejnych okupantów: Rosjan i Niemców – doprowadziły do tragicznych konsekwencji determinujących powojenne stosunki polsko-ukraińskie. Przedwojenne województwo wołyńskie – to obszar pozostający pod zaborem rosyjskim do czasu porozumienia z Rosją Sowiecką na mocy Traktatu Ryskiego z 1921 r. Pod względem etnicznym tereny te były zamieszkane głównie przez ludność ukraińską. Polacy byli w mniejszości. W końcu lat 30-ych XX w. stanowili trochę ponad 16 % ogółu ludności. Więcej było Polaków w miastach niż po wsiach, gdzie Ukraińcy stanowili przeszło 75% zaludnienia. Tym niemniej polska ludność miast takich, jak Krzemienic, Łuck, czy Równe, wspierana przez politykę narodowościową państwa polskiego, reprezentowanego przez wojewodę Henryka Jana Józewskiego usiłującego zasymilować ludność niepolską, odgrywała ważną rolę gospodarczą i kulturalną w tym regionie. Równolegle rozwijał się narodowy ruch emancypacyjny wśród ukraińskiej inteligencji. Wiodąca w latach 30-ych nielegalna Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów zakładała powstanie w przyszłości niezależnego państwa ukraińskiego, w którym pełnię praw, w tym prawo posiadania ziemi, mieliby tylko Ukraińcy. Już w latach poprzedzających wybuch II wojny organizacja ta posługiwała się terrorem. Wraz z wkroczeniem na te tereny Rosjan, a następnie Niemców, z którymi odłam Ukraińskich Nacjonalistów związał się politycznie tworząc m. in. ukraińskie siły zbrojne oddane do dyspozycji hitlerowców, nieliczna polska ludność została poddana czystkom etnicznym. W latach 1939-1941 poddana była terrorowi sowieckiemu, a po 1941 niemieckiemu wspieranemu przez powstałą w 1940 r. Ukraińską Armię Powstańczą. W latach 1943-1944 UPA, jak też podburzona przez nacjonalistów ukraińska ludność wiejska, mordowały na masowa skalę z niebywałym okrucieństwem swych polskich sąsiadów.” (informacja o wystawie pochodzi ze strony internetowej Muzeum Niepodległości w Warszawie).

To wydarzenie zostało zrealizowane z pomocą finansową Miasta Warszawa.

http://ostrog.blox.pl/2008/11/Wolyn-czasu-zaglady-1939-1945.html

190. rocznica śmierci
Ks. Bartłomieja Markiewicza
+ 15. XI 1818
Wieczorem o godz. 18.00 odprawiłem w kościele parafialnym w Ostrogu Mszę św. w intencji śp. ks. Bartłomieja Markiewicza. W dniu dzisiejszym jest 190 rocznica jego śmierci – zmarł w dniu 15 listopada 1818 r., w wieku 59 lat. W latach 1805-1818 przez 13 lat był proboszcz parafii ostrogskiej.
Wieczny odpoczynek racz mu dać Panie, a światłość wiekuista niechaj mu świeci.
Modląc się w intencji tego kapłana, mojego poprzednika, podobnie jak przed rokiem prosiłem Miłosiernego Boga o pomoc w trudnych sprawach naszej parafii.

ks. Witold Józef Kowalów
Ostróg nad Horyniem, 15 listopada 2008 r.

Od PKN

Proboszcz parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, kapłan okolicznych wiosek i miasteczek, redaktor czasopisma „Wołanie z Wołynia”, członek rzeczywisty Żytomierskiego Towarzystwa Naukowo-Krajoznawczego Badaczy Wołynia, wykładowca Narodowego Uniwersytetu „Akademia Ostrogska” i po prostu człowiek wielkiej duszy – to tylko niewielka cząstka słów, którymi możemy scharakteryzować ks. Witolda Józefa Kowalowa.

Swego czasu wybrał on nielekką drogę kapłaństwa, i od tego czasu niestrudzenie pracuje bez bojaźni biorąc na siebie coraz bardziej złożone obowiązki. Ziemia Wołyńska stała bliską księdzu przez ostatnie 16 lat. I chociaż rzadko kiedy współcześni mogą w pełni ocenić rezultaty działalności tych, którzy mieszkają obok, Wołynianie i Polacy wdzięczni są oddanej pracy ks. Witolda. Dzisiaj popatrzmy na niego, jak na badacza Wołynia. I raczej należałoby napisać z wielkiej litery Badacza. Dlatego że pisząc o rezultatach poznania przez niego historii i współczesności tego regionu trudno będzie umieści wszystko na stronicach niewielkiego przeglądu. Od 1997 r. ks. Kowalów zbiera tych, których interesuje historia Wołynia i jej duchowość, wokół dwumiesięcznika „Wołanie z Wołynia”. Ale na tym on nie zatrzymał się – zapoczątkował i aktywnie kontynuuje wydawanie serii książkowej „Biblioteka «Wołania z Wołynia», z których możemy dowiedzieć się o wspomnieniach o. Remigiusza Kranca, o łuckich i kijowskich biskupach, życiu oddanych kapłanów o. Serafina Kaszuby, ks. Władysława Bukowińskiego, bł. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego, historii Ostroga, perły poezji Wołynian i Polaków, szczególnie Juliusza Słowackiego i o nim.

Niedawno w Krakowie zakończył się proces Sługi Bożego ks. Władysława Bukowińskiego do którego znaczny wkład wniósł ks. Kowalów. Przez niego została wydana część spuścizny księdza pt. „Do moich przyjaciół” (znana bardziej pod tytułem „Wspomnienia z Kazachstanu”), a także świadectwa o tym kapłanie w dwóch częściach pt. „Spotkałem człowieka”.

Dlatego możemy stwierdzić, że zasłużonym jest fakt nagrodzenia w dniu 25 listopada 2007 r. przez Stowarzyszenie „Wspólnota Polska” (m. Warszawa) ks. Witolda Józefa Kowalowa złotym medalem za wszechstronną działalność na rzecz Polonii i Polaków poza granicami kraju, a w szczególności na Ukrainie oraz za popularyzowanie kultury i tradycji polskich.

Wydarzenie wielkiej wagi odbyło się w ostrogskim kościele parafialnym w dzień odpustu parafialnego naszej parafii ku czci św. Antoniego 13 czerwca 2008 roku: przedstawiciele Federacji Organizacji Polskich na Ukrainie pani Teresa Dutkiewicz i pan Mieczysław Maławski uroczyście wręczyli ks. Witoldowi Józefowi wyżej wspomnianą nagrodę i Dyplom Uznania z okazji „wieloletniej pracy duszpasterskiej, owocnej działalności kulturalnej, oświatowej i wydawniczej na rzecz społeczności polskiej i ukraińskiej Ostroga i Ziemi Wołyńskiej z życzeniami opieki Bożej, szacunku i miłości wiernych, zdrowia, twórczych pomysłów, osiągnięć na polu naukowo-badawczym”. Wręczenie odbyło się w obecności parafian i gości z okolicznych miast i wsi w kościele na zakończenie odpustowej Mszy świętej.

Data wręczenia została wybrana dosyć symbolicznie. Właśnie 13 czerwca 1992 r. ks. Witold Józef Kowalów przybył do naszej parafii od razu po święceniach prezbiteratu i pracuje tutaj do dnia dzisiejszego. Z okazji 16. rocznicy duszpasterzowania w parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Ostrogu p. Włodzimierz Filarowski w imieniu parafian szczerze podziękował księdzu za jego niestrudzoną pracę na niwie swej służby Bogu i ludziom.

Oprócz tego, Dyplomami za aktywną działalność w redakcji czasopisma „Wołanie z Wołynia” i na rzecz odrodzenia i rozwoju kultury polskiej na Ziemi Ostrogskiej zostali nagrodzeni: Włodzimierz Filarowski, Irena Androszczuk, Inna Szostak i Ludmiła Poliszczuk.

„Służyć sprawie duchowości i wysokim ideałom wiary i prawdy, – to życzenia, wypowiedziane w liście z okazji przyjęcia w poczet członków rzeczywistych Żytomierskiego Naukowo-Krajoznawczego Towarzystwa Badaczy Wołynia przez doktora nauk ge0ograficznych, profesora i prezydenta Towarzystwa M.Ju. Kostrycę. – «Wołanie z Wołynia» godnie reprezentuje krajoznawstwo religijne Wołynia od czasów dawnych do dnia dzisiejszego”.

http://donbas.blox.pl/html/1310721,262146,21.html?83499