Bóg, Naród, Ojczyzna. Ojcowizna otwarta na świat - ogólnonarodowe zjednoczenie ugrupowań pod historyczną nazwą - Listy na adres: Postfach 800626, 65906 Frankfurt am Main
By łatwiej zrozumieć prawdziwą istotę tego obcego naszej tradycji i
kulturze systemu politycznego (PRL), należy poznać rodowód jego utrwalaczy
,,Polski Ludowej’’, a tym samym ich obecnych potomków -jej faktycznych
beneficjentów.
Władzę administracyjną w tzw. ,,Polsce Ludowej „ zaraz po wojnie objęli głównie
nieliczni przedwojenni komuniści, wśród których największe znaczenie mieli członkowie agenturalnych sowieckich struktur KPP i jej
przybudówek: Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy (KPZU) , Komunistycznej
Partii Zachodniej Białorusi (KPZB). Wśród nich zdecydowaną większość stanowili
działacze pochodzenia żydowskiego.[p.1]
Jednak o nikłym, wynikającym stąd, zapleczu politycznym nowej władzy[p.2] na
przyznanych jej przez sowieckiego okupanta obszarach Polski, mówił referat W.
Gomułki, wygłoszony na plenum KC PPR w maju 1945r:,,Kryzys polityczny
wyrasta z trudności. Z Wojsk Wewnętrznych trzy bataliony odeszły do lasu. W
ciągu kwietnia zdezerterowało 2000 ludzi. To są nasze trudności organizacyjne,
nieopanowanie, nieudolność. Ale te nasze trudności wynikają z czegoś . Gdyby
było oparcie w społeczeństwie, nie mielibyśmy tych faktów. (..) W stosunku do
Rządu tymczasowego istnieje nieufność pogłębiona całym szeregiem faktów. Nie
jesteśmy w stanie walki z reakcją przeprowadzać bez Armii Czerwonej. To coś
mówi o bazie (..) Niesłusznym byłoby żądanie wycofania wojsk [sowieckich]. Nie
mielibyśmy swoich sił aby postawić na ich miejscu.” [p.3]
By stworzyć zaplecze personalne tej importowanej ze wschodu obcej władzy,
umyślono specjalną akcję zasiedlenia ,,Polski Ludowej” obcym elementem
sprowadzonym pod szyldem tzw. ,,repatriacji”[p.4] w latach 1945-48 ,będącej w
istocie ekspatriacją[p.5] . Owa niby- repatriacja objęła w istocie jedynie 263
413 osób[p.6] spośród około dwóch milionów Polaków wywiezionych w latach
1939-45 na zagładę w głąb Rosji. Ekspatriacja z zagarniętych obszarów Polski
Wschodniej objęła oficjalnie 1 503 263 obywateli polskich [p.7]. W
rzeczywistości nie chodziło bynajmniej o przesiedlenie wszystkich obywateli
polskich z anektowanych gwałtem do ZSRR obszarów. Podobnie, jak faktyczna
repatriacja objęła wybiórczo jedynie 12 % spośród wywiezionych na zagładę
Polaków, tak i ,,repatriacja” urzędowa dotyczyła
wybranego, wygodnego nowej władzy elementu:,,Tworzący się dopiero aparat władzy
partyjnej i admnistrcyjnej potrzebował ludzi nie związanych z ugrupowaniami
podziemnymi, co wypadku Żydów wracających z ZSRR było oczywiste”[p.8]. Po
powtórnym wkroczeniu Armii Czerwonej na obszary Polski, na sprowadzenie do
pozostającej pod sowiecki protektoratem ,,Polski Lubelskiej” oczekiwało 400 tyś
Żydów[p.9]. Tak też ich imigracja została formalnie przypieczętowana za sprawą
tzw. umowy repatriacyjnej, zwartej 6 lipca 1945r, której warunki dotyczyć miały
także osób narodowości żydowskiej , posiadających obywatelstwo polskie w dniu
17 września 1939r ( patrz załącznik nr 9 ) . Postanowienia jej, co ciekawe,
równocześnie ,,nie stosują się do obywateli polskich z 17 września 1939
narodowości ukraińskiej, białoruskiej i litewskiej”.
Sprowadzenie w ramach ,,repatriacji” owych 400 tyś Żydów*oznaczało
równocześnie, iż objęła ona faktycznie jedynie najwyżej 1 100 tyś Polaków,
stanowiących najwyżej około 44 % spośród jeszcze przeszło 2,5 milionowej grupy
ludności narodowości polskiej, żyjącej za ,,żelazną kurtyną im. Curzona”[p.10].
Owo szczególne uhonorowanie Żydów, w większości litwaków , przesiedleniem do
,,Polski Ludowej” nie było przypadkowe ,czy wynikające ze względów
humanitarnych. To ONI bowiem po najeździe Polski w 1939 zadeklarowali się
świadomie jako obywatele sowieccy , to oni głosowali i współorganizowali
przeprowadzone bezprawnie przez okupanta referendum za wcieleniem obszarów
Polski Wschodniej do Związku Sowieckiego. To ONI wreszcie jako kolaboranci
tworzyli sowiecki aparat okupacyjno- administracyjny na tych obszarach. To ONI
stanowili podstawę społeczną aparatu ludobójstwa prowadzonego wobec Polaków
przez sowieckiego okupanta: jako terenowa sieć szpiclowska ,czy zasilając
personalnie wszystkie niższe szczeble lokalnych struktur milicji ludowej i NKWD
. PRL miał zaś być faktycznie jedynie powtórką ich ,,dokonań „ okresu
1939-41r., lecz już na obszarze Polski Zachodniej.
Poza sprowadzonym
,,repatriacją” litwactwem, oligarchię nowej władzy miała uzupełnić sowiecka
kadra Ludowego Wojska Polskiego. Warto w tym miejscu dodać, iż liczebnie była
ona większa niż cała oficerska kadra zawodowa Wojska Polskiego w 1939r. Decyzją Stalina już w lipcu 1944r 19 000 sowieckich oficerów
i 13000 podoficerów otrzymało obligatoryjnie ,,obywatelstwo polskie”*[p.11],
mając na stałe pozostać w ,,Polsce Ludowej”, jako gwarant zachowania
importowanej władzy [p.12].
,,Elitę polityczną” PRL uzupełnili sowieccy funkcjonariusze NKWD przydzieleni
do struktur Urzędu Bezpieczeństwa. Stało się to za sprawą rozkazu Stalina nakazującego
im zmianę przynależności partyjnej z WKP(b) na PZPR , jak i zmianę obywatelstwa
z sowieckiego na polskie[p.13].
Tak też, jak z powyższego widać, kadrę kierowniczą wyższego i średniego
szczebla aparatu ,,Polski Lubelskiej”- późniejszego PRL ,stanowić miało
sowieto- litwactwo.