Na obecność w polityce tej przesympatycznej roślinki monopol miało jak dotąd Polskie Stronnictwo Ludowe, które przez lata kusiło Polaków koniczyną czterolistną. I to ze skutkiem wcale pozytywnym. To znaczy: pozytywnym dla karier quasi-chłopskich polityków, bo ci z wyborców, którzy raz za razem zawierzali temu mirażowi, w zdecydowanej większości szczęścia nie zaznali.

Dziś, w dobie wszechobecnego wolnego rynku zdarzyło się, że swój kramik z zieleniną otworzył ktoś inny. Jeszcze towaru na ladę nie zdążył wyjąć, a już po kraju poszła plotka, że w promocji będzie naturalny irlandzki dopalacz polityczny. A gdy ludziska dowiedziały się jeszcze, że dla wszystkich chętnych z pewnością nie wystarczy, wzdłuż trotuaru szybko ustawiła się całkiem spora kolejka. Choć ceny nikt nie znał, w ruch poszły łokcie i kolana. Tłum zafalował i wypluł… pierwszych szczęśliwców z koniczynkami w rękach, dla których świat nagle się zatrzymał, a oni pępkiem jego się poczuli.

Jesteśmy statystami w kolejnej politycznej farsie. Niedorzeczności w niej tyle, że publika boki zrywa. Gdy o tym myślę, pamięć moja natarczywie przywraca fotografię wykonaną w 1943 roku w Sielcach nad Oką. Nad bramą wejściową do miejsca formowania Ludowego Wojska Polskiego widniał napis: „Witaj wczorajszy tułaczu – dzisiejszy żołnierzu”. A jakim to hasłem irlandzki euroentuzjasta skusił naszych eurosceptycznych – nominalnie – polityków? „Witaj dzisiejszy europośle – jutrzejszy europośle”. No i resztę za zioło w euro wydawał. Że małostkowe? Tylko patrzeć, jak za swoim pryncypałem zaczną powtarzać: „UE –TAK, wypaczenia – NIE”, a zdradzonej złotówce cichaczem zafundują eutanazję.

Znalazł się sposób, by w Polsce jawnie uprawiać politykę za obce pieniądze. To boli. Ale boli podwójnie, bo czyni się to rękami moich byłych kolegów. Byłych…